Louis Germain David de Funes de Galarza urodził się 31 lipca 1914 roku w Courbevoie, jako najmłodszy syn pary hiszpańskich emigrantów, przybyłych do Francji. Jego ojcem był Hiszpan Carlos Louis de Funés de Gallarza a matką Leonor Soto Reguera.
Z Courbevoie rodzina de Funesów przeniosła się do małego domku z ogródkiem w Val-de-Marne. Tam Louis pierwszy raz zaznał przyjemności ogrodnictwa, pomagając rodzicom w uprawianiu warzyw i kwiatów. W tym czasie odkrył także inne zainteresowania jak łowienie ryb, które stanie się jego rozrywką w zamku Clermont-sur-Loire, czy muzyka, dzięki której przez wiele lat będzie zarabiał na życie.
Na prawdziwej scenie zadebiutował w wieku 12 lat: w 1926 roku z okazji 50 rocznicy powstania kolegium im. Jules`a Ferry`ego w teatrze miejskim wystawiono sztukę Le Royal Dindon. Louis zagrał tam doskonale pod każdym względem a obecny na miejscu dziennikarz nie mylił się pisząc: „Smakowita sztuka Bodese`a została odegrana wspaniale przez większość naszych młodych cudownych współobywateli, z których głównie powinniśmy pogratulować Louisowi de Funesowi”. Była to pierwsza wzmianka o aktorze.
W wieku młodzieńczym Louis miał dość szkoły i postanowił znaleźć sobie prace, zmieniał jednak zawód z jednego na drugi, nie zatrzymując się nigdzie na dłużej.
1934 rok: Louis de Funes miał 20 lat i dostał wezwanie do wojska, lecz nawet armia nie chciała go z powodu niskiego wzrostu (164 cm) i piórkowej wagi (55 kg) i został zwolniony ze służby wojskowej.
W 1936 roku Louis de Funes poznaje Germaine Elodie Carroyer, która została jego pierwszą żoną a w 1937 roku rodzi im się syn Daniel. Louis postanowił zostać muzykiem w piano-barach. Zarabia stosunkowo niewiele, lecz mógł jeść do woli to co pozostawało w kuchniach restauracji. 
Louis miał 25 lat, kiedy wybuchła II wojna światowa. Został powołany do rezerw. Po powrocie do cywila wrócił do żony, lecz w ich małżeństwie dział się coraz gorzej a jakby tego było mało, dowiedział się o śmierci swego brata Carlosa. 
Louis nadal grywał na pianinach w barach i nocnych klubach, by zarobić na skromne życie. Nie umiał czytać nut lecz miał bardzo muzykalne ucho, dzięki czemu mógł grać najbardziej znane kawałki ku wielkiej radości jego wielbicieli.
W listopadzie 1942 rok, kiedy dostał rozwód z żoną, poznał na kursach teatralnych tę, którą zostanie z nim do samego końca: Jeanne Maupassant.
Pewnego wieczoru po rozważeniu wszystkich za i przeciw, Louis oświadczył Jeanne, że postanowił zostać aktorem. 
W wieku 28 lat zapisał się na słynne kursy Rene Simona i doskonale zdał egzamin wstępny, odgrywając scenę z Moliera. Był jednak jeden problem, świeżo upieczony student nie maił pieniędzy na opłacenie zajęć. Wtedy Rene Simon dał mu do zrozumienia, że nie jest mu nic winien.
W kwietniu 1943 roku Jeanne Augustine Barthelemy de Maupassant poślubiła Louisa de Funesa de Galarza. 27 stycznia 1944 roku na świat przychodzi syn de Funes - Patryk.
11 sierpnia 1947 roku urodził się drugi syn Oliver, zagrał w kilku filmach z ojcem (Powrót Fantomasa, Oskar, Sławna restauracja, Wielkie wakacje, Hibernatus, Człowiek orkiestra, Zawieszeni na drzewie).
Robert Dhery, który odkrył w Louisie wielki, jeszcze niewykorzystany talent, poprosił go o przystąpienie do jego trupy. Według niektórych Louis de Funes był teatralnym fenomenem roku 1951, roku Ah! Les Belles Bacchantes! Roberta Dher`ego. 
Po wielu latach harówki de Funes został wyniesiony na firmament. Spektakl Dhery'ego przewidywany na trzy miesiące, był grany przez trzy lata przy zawsze pełnej sali.
W roku 1954 de Funesa po raz pierwszy spotkał Bourvila na planie filmowym Poisson d`avril.
I w końcu w 1954 roku sztuka teatralna Roberta Dhery`ego Ah! Les Belles Bacchantes! została przeniesiona na ekran i po olbrzymim sukcesie Louis de Funes otrzymał liczne propozycje na następny rok.W 1956 roku de Funes zagrał w Czarnym rynku w Paryżu u boku dwóch ówczesnych największych gwiazd, Bourvila i Gabina. Dzięki tej roli Louis uplasował się wśród pewnych i wciąż wzrastających wartości kina francuskiego. 
W 1957 roku Louis de Funes otrzymuje Grand Prix śmiechuza role w Comme un cheneu sur la soupe. Times nazwał go „francuskim Chaplinem”, co było dla niego niezwykle ważnym komplementem.
  Rok 1957 był rokiem Ni vu ni connu. Po premierze filmu we France Dimanche pojawił się nagłówek: „Louis de Funes, najzabawniejszy aktor Francji”. Do 1961 roku Louis zagrał jeszcze kilka ról drugoplanowych mniej lub bardziej znaczących, jak np. La Belle Americane. Sztuka teatralna Oskar odniosła tak wielki sukces, że Louis będzie ją grał przez wiele miesięcy i będzie do niej powracał w kolejnych latach: 1959, 1961, 1971 i 1972. I w końcu nadchodzi rok 1963, który przyniesie mu sławę i zaszczyty, o jakich marzył. Jean Girault poszukuje odtwórcy roli żandarma (Żandarm z Saint-Tropez) postaci wymyślonej przez Richarda Balducci.
Louis de Funes nie przypuszczał, że pewnego dnia zostanie gwiazdą, zyska międzynarodową sławę. Co prawda Żandarm z Saint-Tropez dał mu przedsmak takiej pozycji, lecz nic nie wskazywało, że Gamoń odniesie tak wielki sukces, a Wielka włóczęga jeszcze większy. Bourvil z wielką uprzejmością zgodził się, by nazwisko de Funesa znalazło się obok jego na czołowym miejscu afiszu. Zadziwiający jest fakt, że po niewiarygodnym sukcesie Wielkiej włóczęgi, niewielu reżyserów zainteresowało się de Funesem. Jedynie Roman Polański złożył mu propozycje ale jego projekt nigdy nie ujrzał światła dziennego. Po tym filmie de Funes przeniósł się do zamku Clermont-sur-Loire, który należał kiedyś do rodziny Maupassan.
De Funes jako gwiazda wystąpił w serii filmów o Fantomasie. Na plakacie zajmował takie samo miejsce ja Marais i Mylene Degemont.
Po Gamoniu i Wielkiej włóczędze Oury doskonale wiedział, że jego dwaj komicy są prawdziwą żyłą złota dlatego postanowił stworzyć kolejny film z de Funesem i Bourvilem. Niestety Bourvil umiera 22 września 1970 roku. Oury za namową Simone Signoret przechrzcił Les Sombres Heros (napisane dla de Funesa i Bourvila) na Manie wielkości, w której de Funes zagrał z Yvesem Montandem. Kolejnym filmem Ourego z de Funesem miał być Le Crocodile. Wszystko jednak zawaliło się, mimo że rozpoczęto już reklamę filmu: 21 marca 1975 roku Louis de Funes przeszedł zawał serca. Na szczęście wyszedł z tego cało, lecz musiał odpocząć na kilka miesięcy.
W 1977 roku powraca na afisze razem z Claudem Zidi, który zaproponował mu główną rolę w filmie Skrzydełko czy Nóżka, który odniósł prawdziwy sukces kinowy.
W 1981 reżyseruje i gra w filmie kostiumowym będącym adaptacją tekstu Moliera (Skąpiec).
Ostatnim filmem z udziałem Louisa de Funesa jest szósta część przygód sierżanta Cruchot'a Żandarm i policjantki (1982). Siódmą częścią serii o żandarmach miał być Żandarm pod Waterloo gdzie de Funes miał się przenieść się w czasie i spotkać Napoleona. Jednak projekt ten nigdy nie został zrealizowany, ponieważ Jean Girault zmarł w 1982 roku a Louis rok później – 27 stycznia 1983 roku.
Louisa de Funesa nikt nie zastąpił i nigdy nie zastąpi w jego zupełnie wyjątkowym sposobie grania.